Ekiper – historia z pasją pisana w skale

Moje pierwsze drogi wspinaczkowe

Wszystko zaczęło się wiele lat temu. Kiedy stawiałem pierwsze kroki we wspinaczce, przydomowe ogródki skalne przypominały bardziej dzikie chaszcze niż rejony wspinaczkowe. Kamieniołom w Nowej Ziemi oferował wtedy zaledwie dwie drogi, uzbrojone w stare kotwy rusztowaniowe. W Jerzmanicach jedyną obitą linią była „Płonąca Żyrafa”, asekurowana czterema kotwami budowlanymi. Były to czasy, gdy wspinaczka nie miała jeszcze dzisiejszego rozmachu, a mało kto wierzył, że te zapomniane skały mogą kiedykolwiek stać się pełnoprawnymi rejonami wspinaczkowymi.

Pierwsze kroki w skale. Wiertarka plus agregat.

Dziś trudno uwierzyć, jak bardzo zmienił się ten krajobraz. Wspinaczka przeżywa swój renesans. Stare kamieniołomy i porośnięte mchem skałki są odkrywane na nowo, a dzięki pracy ekiperskiej zyskują drugie życie. Gdy w 2009 roku po raz pierwszy chwyciłem wiertarkę, nie przypuszczałem, że spędzę setki dni na obijaniu dróg. Po latach wyliczyłem, że przygotowanie jednej sportowej drogi to średnio 16 godzin roboczych. Dziś, po wytyczeniu i obiciu ponad 200 dróg, ten czas sumuje się w tysiące godzin spędzonych w skale – z liną, wiertarką i ogromem determinacji.